Strategia SGH – zarys szczegółowy - Program Wyborczy

Prolog

  1. Centralizacja decyzji o programach i poziomie kształcenia przyczyniła się do podniesienia podstawowego poziomu kształcenia na studiach licencjackich, zbliżając go w zasadzie do standardów realizowanych na I poziomie studiów „za granicą” – w tym w uczelniach będących razem z SGH w sieci CEMS.  
  1. Przyczyna niskiego poziomu studiów magisterskich nie tkwi w nadmiernej centralizacji  decyzji programowych, tylko w generalnie niskim poziomie nauki ekonomii w Polsce i niskim poziomie znajomości teorii ekonomii przez pracowników naukowo-dydaktycznych.  
  1. Mankamentem dyskusji nad reorganizacją SGH jest brak programowego celu strategicznego i definicji docelowego standardu kształcenia na wyróżnianych poziomach I (studia licencjackie), II (studia magisterskie) i III (studia doktoranckie) studiów wyższych w SGH.

Tezy

I . O programie kształcenia – wady programu obecnego

  1. Niedostateczną uwagę przywiązuje się do kwestii standardów kształcenia na poziomach I i II, tudzież siłą rzeczy na poziomie III studiów wyższych, a więc do identyfikacji skoku jakościowego między wyróżnionymi poziomami studiów ważnego – zwłaszcza w kontekście  poziomów lansowanych przez konkurencyjne otoczenie międzynarodowe.  
  1. Program studiów magisterskich w SGH jest opracowany wadliwie, dotyczy to wszystkich kierunków studiów.
  1. Specjalności na kierunku ekonomia nie mają  charakteru  specjalności, tylko kalejdoskopu dość przypadkowo zestawionych i nie powiązanych przedmiotów.

 

  1.  O programie kształcenia -  docelowy poziom studiów

 

  1. Jest pilna potrzeba wejścia na nową ,,orbitę” programową, aby  nie dopuścić do dalszego pogłębienia się luki edukacyjnej dzielącej nas od krajów wiodących. Ekonomiczne studia magisterskie w Polsce, spełniają naprawdę jedynie standardy studiów pierwszego stopnia (BA) realizowane w uniwersytetach o renomie międzynarodowej. Osiągnięciem ostatnich kilku lat jest wprowadzenie  zajęć  z „zaawansowanej mikroekonomii” (ta spełnia kryteria  ekonomicznych studiów  wyższych  II stopnia (magisterskich) adekwatnie  opartych na podręcznikach klasy advanced. Nie mamy jeszcze  tłumaczenia  podręcznika tej klasy na język polski.
  1. Bezpośrednia konfrontacja kwalifikacji absolwentów uczelni z otoczeniem w dobie globalizacji gospodarki i integracji w ramach Unii Europejskiej, a także implikacje bolońskiego programu "dostrajania" kształcenia na poziomie wyższym nakazują wprowadzenia  rozróżnienia profilu  akademickiego i profilu  zawodowego  na ekonomicznych  studiach  III stopnia (doktorskich), jak też zmian w polskim prawie otwierających  uczelniom możliwość nadawania   tytułu MBA/MBE&A i stopnia  DBA./DBE&A

 

III. Docelowy profil studiów

Dążąc do porównywalności i kompatybilności profilu studiów w SGH z uznanymi i ustabilizowanymi kierunkami studiów ekonomicznych w czołowych uczelniach  świata SGH będzie kształciła na makrokierunkach:

 

  1. Ekonomia - Economics (obecnie:  ekonomia, msg, miesi, eap, finanse)

Odwołując się zarówno do przykładów z  cytowanych  uczelni, jak i naszych własnych, można wskazać w ramach makrokierunku ekonomia np. następujące specjalności „funkcjonalne”: finanse, międzynarodowe stosunki gospodarcze (international economics),   pieniądz i bankowość, teoria i funkcjonowanie rynku pracy, organizacja i regulacja rynków, teoria producenta i strategie rynkowe, analiza ekonomiczna, teoria kapitału z teorią kapitału ludzkiego, postępu technicznego i  wzrostu,    teoria inwestycji i zarządzanie finansowe, teoria zachowania konsumenta i prognozowanie rynku, wycena kapitału, ekonomiczna analiza prawa, itd.

  1. Systemy polityczne,  polityka społeczna i prawo  – Political Systems, Public Policy  and Law (obecnie : stosunki międzynarodowe,  zlikwidowana europeistyka, gospodarka przestrzenna, administracja, polityka społeczna, nauki o polityce publicznej)
  1. Ekonomika i kierowanie działalnością gospodarczą - Business Economics and Administration  (obecnie: finanse i rachunkowość, turystyka i rekreacja, zarządzanie, international business, zarządzanie strategiczne )

Uwaga: oferta dydaktyczna opracowana obecnie w SGH – jest w całości do wykorzystania w przedstawionym schemacie – wymaga jednak przegrupowania, „konsolidacji” przedmiotów również w dłuższe roczne 120-godzinne cykle. Wymaga też      uzupełnień. Wymagany może być import kapitału ludzkiego z uczelni będących w sieci CEMS w ramach  umów o wymianie kadry.

 

IV . Organizacja dydaktyki i system rekrutacji

  1. Zostaje zachowany system  przyjmowania na Uczelnię
  2. Zostaje zachowana odrębność  Studium Podstawowego,  które trwa 3 lub cztery semestry, z preorientacja kierunkową na semestrze III (undergraduate studies)
  3. Studium Dyplomowe obejmuje studentów od  IV lub V semestru  roku studiów i jest podzielone na trzy części według kierunków powiązanych z trzema powołanymi wydziałami – szkołami. Wyróżnia się:
  1. 1 – 1,5 roczne kierunkowe i specjalistyczne studia licencjackie (Ist level graduate studies) nakładane na 4-3 semestry  studiów podsatwowych
  2. dwuletnie ukierunkowane studia magisterskie (II level graduate studies)
  3. dwu-czteroletnie kierunkowe ekonomiczne  studia doktoranckie o profilu  akademickim (III level graduale studies)  kończone nadaniem  stopnia doktora (Ph.D)
  4. dwu-czteroletnie kierunkowe ekonomiczne  studia doktoranckie o profilu  zawodowym (III level graduale studies)  kończone nadaniem  stopnia doktora biznesu (Doctor of Business Administration degree)

 

  1. Organizacja Uczelni
  1. Struktura  optymalna organizacji dydaktyki

Logika merytoryczna dyktuje zmiany w organizacji SGH - przekształcenie jej w uczelnię trzy-wydziałową - uformowaną w trzy względnie samodzielne Szkoły  kierowane przez dziekanów w randze prorektora dla zapewnienia spójności  kierownictwa uczelni.

  • Wydział  Ekonomii  (SGH Warsaw Graduate School of Economics), który skupiałby  katedry już istniejące przy pewnej ich komasacji według specjalności zaznaczonych wyżej w ramach kierunku ekonomia. Wydział ten kształciłby na makrokierunku ekonomia z wyżej wymienionymi specjalnościami – a przy obecnej nomenklaturze na kierunku:  ekonomia, finanse, MSG, MIEISI.   
  • Wydział Polityki Publicznej i Prawa  (SGH Warsaw Graduate School of Public Policy and Law), który skupiałby katedry już istniejące przy pewnej ich komasacji według specjalności zaznaczonych wyżej w ramach makrokierunku systemy polityczne i  polityka publiczna, a przy obecnej nomenklaturze na kierunkach stosunki międzynarodowe, europeistyka, gospodarka przestrzenna,  polityka społeczna, ekonomiczna analiza prawa.
  • Wydział Zarządzania Działalnością Gospodarczą (SGH Warsaw Graduate School of Business Administration), który skupiałby katedry już istniejące, przy pewnej ich komasacji według specjalności zaznaczonych wyżej w ramach kierunku zarządzanie. Według obecnej nomenklatury kształciłby na kierunkach: administracja, finanse i rachunkowość, turystyka i rekreacja, zarządzanie (strategiczne, operacyjne, marketingowe) , „international business”, gospodarka przestrzenna.
  • Projekt  alokacji katedr i instytutów  adekwatnie do ich  merytorycznej konstytucji i otwierający możliwość  tworzenia nowych kierunków został opracowany 4 lata temu

 

  1. Cechy organizacji
  1. Szkoły posiadają samodzielność naukową i samodzielność w zakresie współpracy międzynarodowej. Szkoła kierowana jest  przez Dziekanów w randze prorektora prodziekana   Szkoły posiadają swoich prodziekanów ds. dydaktyki pełniącymi jednocześnie funkcje prodziekanów w Studium Dyplomowym adekwatnie w swoich sekcjach  tego dziekanatu.   Szkoły posiadają swoich prodziekanów ds. współpracy międzynarodowej.
  2. Pozostają funkcjonujące instytuty naukowo-badawcze i otwarta  możliwość tworzenia nowych
  3. Ulega wzmocnieniu rola katedr, jako rzeczywistych ośrodków kreacji produktu dydaktycznego i twórczości naukowej.

Struktura władz SGH

Szczebel   centralny:

rektor,

prorektor ds. dydaktyki – dziekan studium dyplomowego, dziekan studium podstawowego, odpowiedzialny za „basic”

trzej prorektorzy - dziekani szkół

 

Szczebel szkół:

dziekan – prorektor,

prodziekani ds. nauki i współpracy międzynarodowej,

prodziekani ds. dydaktyki i programów kształcenia- jednocześnie prodziekani studium  dyplomowego,

kierownicy studiów podyplomowych i doktoranckich

dyrektorzy instytutów,

kierownicy katedr,

kierownicy zakładów.

 

Włączenie dziekanów szkół do władz centralnych w randze prorektorów jest niezbędne dla zapewnienia integralności SGH i spójności oraz koordynacji działań poszczególnych  szkół, w tym dydaktyki we współpracy  z prorektorem ds. dydaktyki,  z pożytkiem dla Uczelni jako całości, przy znacznej - z założenia - samodzielności naukowej i finansowej szkół.  

Dodatek

Komentarz o  merytorycznej podstawie wspólnego dla wszystkich kierunków programu nauczania  ekonomii

SGH dopracowała się dobrej wspólnej bazy programowej dla pierwszych semestrów studiów. Baza ta wymaga drobnych uzupełnień, reorganizacji niektórych przedmiotów. „Tezowo”  można wskazać na

- potrzebę świadomości istnienia dwóch grup kierunków w SGH - tzn. ekonomiczne i „nieekonomiczne” (administracja, turystyka i rekreacja, stosunki międzynarodowe, a może i gospodarka przestrzenna, a w niedalekiej przyszłości, miejmy nadzieję, prawo), z czego widać:  

- potrzebę wprowadzenia - jako przedmiotu obowiązującego wszystkich - filozofii, z tymi jej  gałęziami jak teoria poznania i antropologia, bez których z jednej strony nie ma podstaw  intelektualnych do odróżniania istoty od formy, z czego wynika potem cały szereg bzdur interpretacyjnych i zarzutów kierowanych pod adresem teorii ekonomi i modelowania ekonomicznego (nazwisk kolegów z SGH nie wymieniam, ale ostatnio coś podobno opublikowali), tudzież trudności z odróżnianiem modelowania ekonometrycznego od ekonomicznego, a z drugiej - rodzą się trudności z właściwym pojmowaniem koncepcji użyteczności, bez optymalizacji której nie może się chyba obejść nie tylko „czysto ekonomiczna” koncepcja równowagi ogólnej, ale i polityczne koncepcje systemów gospodarczych w ogóle, a systemów pobudzania w zarządzaniu różnorodnością zasobów  ludzkich w szczególności,

- potrzebę wprowadzenia - jako przedmiotu obowiązującego wszystkich „podstawy podejmowania decyzji - teoria gier”. Usytuowanie przedmiotu „podstawy teorii gier” albo „teoria gier” w obecnym programie SGH dowodzi jedynie, że układający go nie mają przekonania, że przedmiot ten leży u podstaw myślenia i analizy wyborów i zachowań  politycznych, którymi zajmują się politolodzy, zachowań społecznych, którymi zajmują się socjolodzy i ekonomicznych - od wyborów konsumenta do wyborów strategii firmy,  

- potrzebę odpowiedniego dopasowania sekwencji wykładu z teorii ekonomii (i zdaje się, że jest w obecnym programie właśnie odpowiednio dopasowany),  

- na poziomie magisterskim widać potrzebę innego usytuowania przedmiotu „teoria kapitału ludzkiego”. Jego obecne uplasowanie jest w sposób oczywisty błędne i dowodzi, że budujący program nie mają świadomości, że dla wielu specjalności przedmiot ten stanowi „prerekwizyt”.     

dr hab. S. Ryszard Domański, prof. SGH,

przewodniczący  KZ NSZZ „Solidarność” SGH

Kolegium Zarządzania i Finansów

Katedra Polityki Pieniężnej d. Teorii Kapitału

Warszawa13 kwietnia 2016